Okt, Nov, Des | Plantspesies wat nou in Kleinmond blom
Disa hallackii
Stewige plant tot 50 cm met spiesvormige stamstandige blare. Rooi strepe en kolle by blaarbasis. Tot 35 blomme in digte rits, horisontaal, kelkblare groen bo en wit en pers aan binnekant, middelste kelkblare het donker strepe. Kroonblare perserig, lip wit met pers streep of kol. Skutblare prominent, asof hulle die blomme wegsteek. Middelste kelkblaar kappievormig. Spoor effens knuppelvormig, skerp gebuig en hangend. Kroonblare smal en reguit; lip smal en spiesvormig.
Berzelia abrotanoides
Regop struik tot 1.5 m. Die sagte smal blare is diggepak op dun vertakte stamme. Klein wit tot roomkleurige blommetjies saamgepak in bolvormige blomkoppe, 10 mm in deursnee, verskyn in trosse op prominente rooi blomstingels op die punte van takke. Die stuifmeeldrade steek bo die blomme uit en gee ’n donserige voorkoms daaraan.
Erica corydalis
’n Regop, ylerige struik wat tot 60 cm hoog word. Hulle is dikwels oortrek van die blomme. Die kroonblare is wit, breed en koppievormig, en word bruin as hulle gekneus word. Die blom het ’n sterk geur. Die kroonblare is kort, ongeveer 4 mm lank en die helmteken (’n aanhegsel van die helmknop) lyk soos ’n oor.
Erica eriocephala
’n Regop struikie tot 40 cm. Die blomme is klein en groei in trossies op die punte van die takke. Die blomme is buisvormig of effens kruikvormig, ‘n sagte pienk, en het digte fyn hare op die kelkblare. Die vier helmknoppe steek by die buis uit.
Erica obliqua
Die groeiwyse is kenmerkend. Die plant word selde hoër as 40 tot 50 cm en bestaan uit ’n enkele regop stam, soms met twee of drie sytakke. Die onderste deel van die stam of takke is gewoonlik blaarloos.
Die punt van die stam of takke eindig in ’n pienk blomskerm (blommetjies groei op ewe lang blomsteeltjies wat almal uit dieselfde plek in die tak groei en ’n klein trossie vorm).
Daar is groot variasie in die kleur en getal van die blomme. Die kroonblare is perspienk, harig, taai en 7 tot 8 mm lank. Hulle is ingekeep by die keel.
Hulle vorm dikwels klein kolonietjies.
Aristea spiralis
Die plante groei tot 50 cm hoog. Die stamme is plat en vertak gewoonlik nie.
Blare is 4 tot 7 mm breed en sag.
Die blomme is besonder groot vir Aristeas en sittend aan die stammetjies. Blomme wys altyd na die kant toe, en is wit of ligblou.
Blomskedes is groen met gladde, deurskynende rande.
Erica laeta
Kompakte ronde struikies tot 60 cm hoog, met digte trossies helder pienk blomme – voorwaar ’n vrolike gesig. Kroonblare is ongeveer 4 mm lank en ingekeep by die mond.
Hulle kom taamlik wydverspreid voor.
Erica labialis
Kompakte struik wat tot 60 cm groei. Kleinerige blommetjies word in trossies op die punte van takkies gedra. Die buis van die kroonblare het 2 lippe. Die styl en vier helmknoppe steek by die blombuis uit.
Erica labialis, Erica equisetifolia, Erica ericoides, Erica glabella, Erica similis, Erica benthamiana en Erica nudiflora groei in dieselfde tipe habitat en die blomme lyk taamlik eners. Hulle word maklik met mekaar verwar.
Erica muscosa
’n Regop, taai struik tot 1 m hoog. Blare in kransies van drie gerangskik, naaldvormig en baie klein.
Die blomme is piepklein en keëlvormig. Hulle is naaswit en het ’n baie groot stempel.
Satyrium humile
Slanke plant tot 40 cm hoog, meestal met 2 eiervormige blare op die grond. Tot 40 roomkleurige blomme met groen, pienk of bruinerige tinte in ‘n digte rits. Skutblare swaardvormig en wys na onder. Kelk- en kroonblare versmelt aan lip, vorm buis vir helfte van die lengte en buig dan af. Van voor gesien is lip dieper as hoog met kort flap wat effens terugbuig. Twee spore tot 2,6 cm wys weg van die vrugbeginsel.
Erica macowanii
Waar die plant met restio’s en biesies kompeteer, kan dit tot 1,2 m hoog word.
Die blomme groei in ritse op die dun boonste takke. Die mees algemene vorm het ’n kroonblaarbuis van ongeveer 20 mm, is donkerrooi by die basis en word geel of oranje by die wye mond van die buis. Die blomme is harig. ’n Mens kry pienk en liggeel variasies, asook blomme wat heeltemal wit, geel of pienk is.
Disa atrorubens
Slanke plant tot 50 cm met ‘n donker rooi stam, groen tot rooi spiesvormige blare wat uit stam groei en groen skutblare. Tot 18 blomme in ‘n rits met donkerrooi kelkblare en pers, byna swart kroonblare en lip. Middelste kelkblaar effens konkaaf; sy-kelkblare gebuig; kroonblare ovaal. Die lip is gelyksydig en vlesig.
Disa atricapilla
Plant tot 40 cm. Blare smal tot spiesvormig. Tot 20 blomme in plat blomskerm. Blomme nie onderstebo nie. Middelste wit kelkblaar wys na onder, vorm vlak kappie, plat na agter. Sy-kelkblare rooi met swart punte, smal ovaalvormig, sprei opwaarts uit. Kroonblare en lip maroen, groen en gespikkeld. Lip staan weg, effens diamantvormig, boonste deel buig opwaarts.
Erica corifolia
Enkelstammige regop, yl struik wat tot 1 m hoog word. Die blare word in drieë om die takke gerangskik en sit styf teen die takke. Blomme groei in trossies op die punte van die takke. Die kelkblare is vergroot en bedek die kroonblare byna geheel en al. Hulle bly lank vars en pienk, maar die kroonblare word gou bruin by die punte. Dit lyk asof die blom se onderrok uithang.
Erica hispidula
’n Regop struik tussen 1 en 2 m hoog.
Blare en takke is harig en die blare is in drieë om die takke gerangskik.
In blomtyd is die struik oortrek van blommetjies wat wit of pienk en meestal klokvormig en effens taai is. Die kroonblare is maar 1 mm lank. Die stempel is helder rooi en steek bokant die kroonblare uit, en dit is ook hoe jy hom kan onderskei van ander piepklein Erica-blommetjies.
Kom wydverspreid voor en elke gebied het sy eie blomtyd. Hulle groei in groot stanings en is dikwels die volopste spesie in die gebied.
Satyrium bicorne
Slanke plant tot 65 cm, gewoonlik 2 blare plat op grond, eiervormig tot feitlik rond. Koppievormige blaarskedes hoër op teen stam. Skutblare teruggebuig, langer as die vrugbeginsel. 4 – 40 blomme in los tot digte rits. Kelk- en kroonblare met lip saamgesmelt vir een derde van lengte om buis te vorm waarna dit skerp na onder buig. Kroonblare effens korter as kelkblare. Ingang na lip effens na onder gebuig, twee spore tot 2 cm lank.
Satyrium carneum
Stewige, regop plant tot 85 cm hoog met vlesige blare. Onderste 2 blare deels plat op die grond, verder op teen die stam word hulle kleiner tot slegs blaarskedes. Tot 45 blomme in digte rits, lig tot donker pienk, soms wit. Skutblare na onder gebuig. Kelk- en kroonblare so te sê los van mekaar, krul terug. Flap by lip se ingang heeltemal teruggebuig, baie kort. Twee spore tot 2 cm lank.
Geissorhiza juncea
Die bolplant word tot 40 cm hoog. Die knol is houterig met konsentriese wortelrokke.
Blare is silindries met ’n skerp punt. Hulle het vier smal groewe oor die lengte van die blaar.
Blomme is gerangskik in ritse van 5 tot 8 blomme en is klein en wit tot liggeel met ’n blomdekbuis van 2,5 mm. Kroonblare is spreidend.
Skutblare is groen aan die onderkant en droog by die rande.
Erica holosericea
Yl, regop plant tot 90 cm hoog wat min blomme dra.
Blare is smal met skerp punte en sagte haartjies op die rande van jong blare.
Die blomme is fluweelsag, effens harig en pienk. Altyd in groepies van drie op die punte van takkies. Skutblare is soos skubbe teen takkies. Die kelkblare is groot en lansvormig. Dit hou die kroonblare vas en is en byna net so lank soos laasgenoemde. Hulle hou langer as die kroonblare, wat vinnig verdroog. Wanneer die kelkblare later doodgaan, vorm hulle ’n harde dop om die vrugbeginsel.
Watsonia schlechteri
’n Bolplant wat tot 1 m hoog word. Blare is smal, swaardvormig en het verdikte rande.
Blomme is in ’n enkele lang rits gerangskik en helder oranje-rooi. Die blomdekbuis is lank, tot 50 mm. Kroonblare is breed. Skutblare is tot 30 mm lank en omsluit die onderste deel van die blomdekbuis.
Hierdie Watsonia blom gewoonlik later as die ander spesies in die genus. Dit groei teen droë klipperige hellings, dikwels tussen rotse waar hulle knolle nie so maklik deur bobbejane of ystervarke uitgegrawe kan word nie. Juis omdat hulle tussen die klippe groei, groei hulle meestal een-een en nie in groepe soos baie ander Watsonias nie.
Erica pulchella
Klein, aantreklike struikie wat tot 60 cm hoog word. Baie takke, almal oortrek van helder pienk blomme. Die blomme groei in ritse naby die punt van die takke.
Jonger plante dra meer blomme as ouer plante; laasgenoemde word takkerig en blom al minder, hoe ouer hulle word.
Die kroonblaarbuis is ongeveer 4 mm lank, soos ’n smal kruik wat effens inkeep voordat dit by die mond uitklok. Die helmknoppe en stamper steek nie by die blom uit nie.
Nuwe blommetjies hang dikwels na onder.
Blomme wissel in vorm en kleur en blomtyd volgens die area waar hulle groei. Om Kleinmond is hulle meestal helder pienk.
Erica gysbertii
Regop struik tot 1 m hoog. Dit vertak veral aan die bokant, waar die blomme in klein trossies van drie tot vier gedra word. Kelkblare is bedek met haartjies wat so lank word dat dit soms die kroonbuis wegsteek.
Die kroonbuis is effens geswel, tot 15 mm lank, taai en pienk tot rooi. Die buis is ingekeep by die nek wat pers is. Die buis maak oop in ’n stervorm met skerp punte.
Pterygodium acutifolium
Plant tot 470 mm hoog met 3 – 4 langwerpige blare teen die stam. 1 – 14 blomme in ‘n los tot digte rits. Skutblare eiervormig. Middelste kelkblaar is bakkievormig en vas aan kroonblare. Sy-kelkblare ook bakkievormig. Punte van die kroonblare is effens konkaaf. Die lip is driehoekig met ‘n driehoekige aanhangsel wat af buig.
Codonorhiza corymbosa
Dit is ’n meerjarige bolplant wat 5 tot 15 cm hoog groei.
Daar is meestal net een blaar, soms twee. Blare is grondstandig (groei uit die plantbasis), plat en sekelvormig, dikwels golwend of met kartelrande. Hulle het ’n duidelike midrib. Blomsteeltjies is plat en het duidelike blaarvormige skutblare met kartelrande.
Blomme verskyn in ’n digte, plat groepering, ligblou tot donkerblou met ’n wit oog. Die blomdekbuis is tregtervormig.
Erica cerinthoides
’n Kompakte struikie wat normaalweg ongeveer 30 cm hoog groei, maar soms hoër as 1 m. Die blare is in kransies van vier gerangskik.
Die blomme is helder rooi, groot, harig, buisvormig en in trossies op die punte van die takkies gerangskik.
Die plant het ’n stamvoet wat brande kan oorleef. Hulle steek gou na ’n brand nuwe lote uit, en blom ook gou daarna.
Satyrium bicallosum
Slank tot stewige plant tot 22 cm met 1 – 3 lang ovaalvormige blare naby die grond. Skutblare eers horisontaal, wys dan na bo. Blomme in rits met tot 150 blomme, dofwit, effens groen, ligpers kol bokant die bek van elke spoor. Kroonblare effens korter as middelste kelkblaar. Lip vorm breë kappie met twee lobbe. Flap van kappie buig af tot dit amper aan die middelste kelkblaar raak en die ingang van die blom in twee deel. Spore baie kort.
Brunia paleacea
Digte ronde struik met baie vertakkings tot 1 m hoog. Smal driehoekige, bykans haarlose blare, buig inwaards, sit styf teen die stingel en is 3 – 6 mm lank. Brandbestand, herspruit vanuit ondergrondse stamvoet. Roomkleurige blomme, elkeen geset in ’n blomkrans van opsigtelike smal wit tot pienk skutblare tot 7 mm in deursnee. Verskyn in trosse op die punte van stingels wat uit die hoofstam vertak.
Satyrium odorum
Stewige plant tot 56 cm hoog met 2 tot 6 groot eier- tot swaardvormige blare wat om stam vou. Tot 40 liggroen tot gelerige blomme in taamlik digte rits. Buitenste dele is dof-bruin tot dof-pers getint. Skutblare tot 2,5 keer langer as die vrugbeginsel, ovaalvormig, skerp na onder gebuig. Kelkblare buig af, met middelste kelkblaar effens kleiner as sy-kelkblare. Kroonblare heelwat korter as kelkblare en minder gebuig. Kroonblare by basis versmelt met lip om ‘n kort buis te vorm. Spore tot 1,8 cm lank.
Staavia radiata
’n Ronderige struikie, 60 – 90 cm. Die groen blare is smal, naaldvormig en 4 – 7 mm lank. Jong takkies en blaartjies is bedek met fyn haartjies. Ouer takke is houtagtig. Die wit tot liggeel skutblare wat uitsprei rondom die pienk diggepakte buisvormige blommetjies laat die 30 – 50 mm blomkoppe soos magrietjies lyk. Die blomme verskyn aan die punte van die stamme. Die hoofstam is houtagtig en verskuil onder die grond. Die plant is dus redelik brandbestand en herspruit weer vinnig na brandskade. Dit lyk asof dit “vir altyd” blom omdat die wit skutblare oorbly lank nadat die blomme reeds dood is, vandaar die volksnaam.
Moraea neglecta
’n Bolplant wat tot 50 cm hoog word en ’n enkele blomsteel het. Die blomsteel is soms taai. Blare is langer as die blomsteel, staan regop en is silindries. Die blomskede is leeragtig en afgeplat aan die bokant.
Blomme is helder geel met swart kolletjies as nektargidse. Dit ruik na vanielje. Kroonblare is nie ewe groot nie; die buitenstes is uitgesprei en tot 50 mm lank. Dit binneste kroonblare is regop.
Die blomme gaan vroegmiddag oop en verlep teen sononder.
Gladiolus carneus
Die bolplant groei tot 50 cm hoog. Die blougroen blare is swaardvormig tot smal en blaarrande en midrib is effens verdik.
Blomme is pienk of wit, dikwels met donker merke op die onderste kroonblare en word gedra in ’n rits van 3 tot 6 blomme. Die blomdekbuis is amper silindries en tussen 25 mm en 40 mm lank. Die dorsale kroonblaar is die grootste en buig effens na vore.
In Kleinmond blom G. Carneus vroeg in die lente langs die kus. Die blomme is groot en flambojant. ’n Ander bevolking groei in nat erwe in die berglane en langs die Middelrivier. Hulle blom later in die lente en is kleiner en ligter (soms heeltemal wit).
Erica quadrangularis
Kom wydverspreid voor en is maklik om te bekom en te kweek.
Regop, ronde struik tot 60 cm. Gedurende die blomseisoen is die plante oortrek van blomme. Die blomsteeltjies is haarloos en die blommetjies is klein en bakkievormig en wissel van wit tot amper rooi. Kroonblare is ongeveer 3 mm lank.
Watsonia angusta
’n Bolplant wat tot 1,2 m hoog groei. Blare is swaardvormig. Dit lyk diwels asof hulle met ’n waslagie bedek is.
Blomme is in ’n lang rits geranskik en die blomsteel is vertak. Hulle is helder rooi. Die blombuis is lank en dun en die kroonblare maak wyd oop.
Moraea ramosissima
Die bolplant kan tot 120 cm hoog groei en die stam is vertak. Dit het verskeie blare wat twee-twee uitwaaier. Blare is dun, gegroef en blinkgroen.
Die blomskede is liggroen met skerp punte.
Die blom is geel met donkerder nektaraanwysers op die buitenste kroonblare. Die buitenste kroonblare is effens groter as die binnestes. Kroonblare is efffens omgebuig by die punte. Helmknoppe is vasgegroei aan die breë styltakke, en die kroon het lansvormige punte.
Erica filiformis
’n Regop struikie tot 30 cm hoog, soms kompak en soms los spreidend.
Die klein blommetjies is iewers tussen ’n klokvorm en kruikvorm en taai. Hulle kleur wissel tussen pienk en perserig en hulle word in trossies op die punte van blaarstele gedra. Die meeldrade steek ’n hele ent uit.
Disa bivalvata
Regop plant tot 45 cm. Spiesvormige blare groei uit stam; onderste blare dig gerangskik om stambasis; hoër op teen die stam is hulle meer eweredig gespasieer. Blomme nie onderstebo nie; tot 30 blomme in ‘n plat blomskerm. Kelkblare wit, middelste kelkblare gebuig tot horisontaal en vlak kappievormig. Kroonblare en lip maroen tot swart. Lip staan weg, boonste gedeelte dikwels na bo gebuig.
Brunia fragarioides
Kompakte struikie, 30 – 60 cm hoog, met ’n digte rangskikkking van vertakte stamme. Smal langwerpige blare, 1 – 3 cm lank, diggepak teen die takke. Roomkleurige blommetjies omring deur smal rooi skutblare word gedra in trosse aan die punte van stamme.
Disa cylindrica
Slank regop plant tot 35 cm. Blare gekartel en spiesvormig, groei uit stam. Baie blomme in digte rits, skutblare net so groot soos die blomme. Middelste kelkblaar lank en smal, konkaaf. Spoor feitlik onsigbaar. Sy-kelkblare langwerpig, teruggebuig. Kroonblare ovaalvormig. Die lip is eers horisontaal, buig dan af, vlesig.
Bobartia indica
Die plant word tot 130 cm hoog.
Blare is rond en slap, langer as die blomstele en sleep op die grond.
Blomme is geel, omsluit deur groen blomskedes en op die punt van die blomsteel gerangskik. Daar kan tussen 20 en 40 blomme op een blomsteel wees.
Dit lyk baie soos B. longicyma, maar lg. se blare is gewoonlik korter as die blomstele.
Erica tenuifolia
Regop struikie tot 60 cm met slap, dun takke. Blare sit teenoor mekaar en pare is afwisselend. Die boonste blare is soms in kransies van drie, teen die takke en naaldvormig.
Die blomme is pienk. Kelkblare is breed, amper rond met ’n kort punt en die helfte van die lengte van die kroonblare. Hulle is in twee pare gerangskik wat oormekaar lê. Die onderste paar is dun, effens groter as die ander paar en dieselfde kleur as die kroonblare. Die kroonblaarbuis is ongeveer 5 mm lank en gerond by die basis. Dit is kruikvormig met ’n baie klein mondjie. Die lippe klok uit en het skerp punte.
Aristea juncifolia
Dit is een van die kleiner Aristeas – hulle groei tussen 12 en 30 cm hoog. Die stam is rond en gewoonlik nie vertak nie.
Blare is korter as die blomsteel en rond tot ellipties in deursnee.
Blomme is sittend (sonder blomsteeltjies) en in trossies op die punte van die takkies. Blomskede en skutblare is roesbruin en bootvormig met ’n duidelike kiel en deurskynende rande.
Satyrium coriifolium
Taamlik stewige, regop plant tot bykans 80 cm met 2 – 4 regop of spreidende blare. Dik, harde blaarbasisse soos skedes om die stam, met pers kolle. Tot 42 helder geel tot helder oranje blomme in ‘n rits met breë skutblare, langer as die vrugbeginsel. Kelk- en kroonblare by basis saamgesmelt. Lip net so lank as hoog, flap teruggebuig en kort, twee dun spore.
Erica monadelphia
Klein, regop, stewige struikie tot ongeveer 60 cm. Die plant is ’n herspruiter en takke groei uit die stamvoet.
Bomme is helderrooi en taai. Die kroonblaarbuis is tussen 9 en 13 mm en het kort, reguit lippe. Die helmknoppe het nie aanhegsels nie, en daar is ’n duidelike kinkel in die meeldrade net voor die helmknoppe. Die meeldrade hang ver uit.
Hulle blom meestal in die somer en herfs, maar herspruit vinnig na ’n brand en sal dan ook dadelik begin blom.
Erica sitiens
Die plant is soms ’n plat, kompakte struikie, maar kan ook regop groei, tot 60 cm hoog. Blare in kransies van drie, naaldvormig.
In die somer is die plant gewoonlik oortrek van massas klein blommetjies. Hulle vorm digte ritsies teen die takke op. Kelkblare is lank en naaldvormig, maar breër by die blombasis. Die kroonblare is kruikvormig, maar a-simmetries rond, 7 mm lank en kan pienk, rooi of wit wees, of rooi met wit lippe. In Kleinmond is hulle wit. Die blomme kan horisontaal groei of effens afbuig. Die agt helmknoppe steek nie uit nie.
Leucospermum conocarpodendron subsp viridum
Hierdie speldekussing vorm ’n stewige boom (dit is die grootste speldekussing), en is in blomtyd oortrek van groot heldergeel speldekussings wat druk besoek word deur die Kaapse suikervoëls.
Die plant is enkelstammig, tot 5 m hoog en tot 6 m breed. Die laagste takke hang grond toe, wat die boom ’n ronde vorm gee en windskade beperk. Ouer takke het ’n harige oppervlak.
Die stam het ’n knoesterige, kurkagtige, dik bas wat die plant help om brande te oorleef. Waar dit te dikwels brand, kom al hoe minder nuwe plante egter op en groot bome word deesdae slegs in beskutte areas gevind.
Blare is diepgroen, glad en soms gefraiing. Hulle is ook sittend, dig opmekaar, en het skerp of ronde punte. Die drie tot tien rooierige, klieragtige knoppies op die rande is kenmerkend van speldekussings.
Dit helder geel bloeiwyses groei uit stewige, houtagtige takke. Hulle kom dikwels in groepe van drie voor.
Die saad word een tot twee maande na blomtyd vrygestel. Die vrug is ’n harde eiervormige neut bedek met wit elaiosoom, die voedsame buitenste gedeelte wat miere lok om die saad na hul neste toe te dra.
Leucospermum cordifolium
Dit is een van die bekendste speldekussings en altyd duidelik waarneembaar in die veld. Dit vorm ’n wydspreidende struik van middelmatige hoogte.
Blaarvorms wissel van plant tot plant, ook van tak tot tak. Laer af op die tak is daar byvoorbeeld hartvormige, getande blare. Hulle gaan geleidelik oor na eiervormig met gladde rande.
Die plant blom vir ses tot agt weke in die laatwinter en lente. Die bloeiwyse is groot en gewoonlik effens afgeplat. Kleure wissel van geel of pienk tot diep oranje en karmosynrooi. Die lang stewige style en opvallende stuifmeelaanbieders is kenmerkend van die spesie.
Erica fastigiata
’n Regop struik wat tot 1 m hoog kan word. Blare is glad en groei dig opmekaar in kranse van vier om die takke.
Die blomme is buisvormig en die kroonblare eindig in vier los, plat, breë lippe. Die lippe het soms skerp punte. Daar is altyd vier blomme op die punt van ’n blaarsteeltjie. Die buis-gedeelte van die blom is donkerpienk en ongeveer 10 mm lank. Daar is ’n donkergroen of pienk ring by die mond van die buis. Die punte is ’n ligter pienk as die buis self.
Berzelia stokoei
Regop struik tot 2 m hoog. Diggepakte, gladde, naaldagtige blare, 8 – 10 mm lank. Blare is sittend (sonder ’n blaarstingel) met ’n duidelike middelnerf aan die onderkant.
Treffende rooi blomkoppe ongeveer 15 mm in deursnee verskyn in die somer. Die rooi buisvormige blommetjies maak in sirkels van buite af op wit blomknoppe oop. Die blomkoppe is in trosse aan die punte van die takke gerangskik. Na blomtyd bly die vrugte vir ’n paar seisoene op die plant.
Bobartia gladiata
Die plant groei tot 80 cm hoog. Blomstele is gewoonlik plat.
Blare is smal en ellipties in deursnee.
Blomme is geel met groen blomskedes. Daar is gewoonlike 8 tot 12 blomme gerangskik in ’n plat tros op die punt van die blomsteel.
Disa tenuis
Slanke plant tot 50 cm. Smal, reguit blare ontwikkel na blomtyd uit die plantbasis; daar is ook slap blare teen die blomsteel. Tot 25 wit, groenerige, ligpers of pienk blomme in rits teen blomsteel. Middelste kelkblaar vorm vlak kappie met baie skerp punt, spoor skaars sigbaar. Smal ovaalvormige sy-kelkblare met skerp punt staan weg van die blom. Kroonblare regop langs helmknop, voorste rand glad of effens getand. Reguit lip wys eers weg, hang dan af; rande glad of getand. Blomme se voorkoms taamlik veranderlik.